پرنیان

وبلاگ گروه پرنیان

آب،نان،آواز...

 

تقدیم به مهدی،تنها نجات دهنده ما...

کمترین تحریری از یک آرزو این است

آدمی را آب و نانی باید و آن گاه آوازی

در قناری ها نگه کن در قفس تا نیک در یابی

کز چه در آن تنگناشان باز شادی های شیرین است

کمترین تحریری از یک زندگانی

آب،نان،آواز...

ور فزون تر خواهی از آن،گاه گه پرواز

ور فزون تر خواهی از آن،شادی آغاز

ور فزون تر باز هم خواهی،بگویم باز...

آن چنان بر ما به نان و آب اینجا تنگ سالی گشت

که کسی به فکر آوازی نباشد

اگر آوازی نباشد

شوق پروازی نخواهد بود

محمدرضا شفیعی کدکنی

 

  
نویسنده : محمّدرضا ناصری ; ساعت ٢:٤۳ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۱ شهریور ۱۳۸٩